Le feuje mòrte (From Tóira e Ritóira)

Schërzin-o sot le sòle rame e ariss:
mi canto la canso ’Le feuje mòrte’
con nòte aùsse, greve, basse, fòrte,
lassand pianà profonde nen ëd giss.

Tra ij branch a fan babòja ëd ragg lusent:
carësse tëbbie, ch’a son sava ëd vita;
contut che ël mè senté vada an salita
më smija d’andé an caland tocand ij sent.

L’é bel marcé ’nt ël bòsch dij mè pensé
antant che con ij branch a gieuga ’l sol:
a l’é l’otogn ch’as vest ’d na vesta d’òr.

Còsa am n’anfà se mi ’d sòld i son pòr:
son rich ëd blëssa antorn anche da sol
e marcio an schërzinand sël mè senté.

(Le foglie morte «Stridono i ricci e i rami sotto i piedi / e intanto canto io ’Le foglie morte’ / con note acute, grevi, basse, forti / lasciando dietro me orme evidenti. // Occhieggiando tra i rami raggi accesi / carezze lievi, linfa della vita: / per quanto il mio sentiero sia in salita / mi sento un discesista e vado ai cento. // Cammino nel mio bosco dei miei pensieri / mentre che i raggi giocano coi rami / e li riveston d’una veste d’oro. // Cosa m’importa del denaro in tasca: / son ricco di bellezza intorno e vado / lungo il sentiero delle foglie morte.»)